18417. நபி (ஸல்) அவர்கள் ‘ரகீம்’ (மலையிலுள்ள குகை) பற்றி குறிப்பிடும்போது பின்வருமாறு கூறினார்கள்:

மூன்று மனிதர்கள் ஒரு குகையில் தங்கியிருந்தனர். அப்போது (மலையிலிருந்து) ஒரு பெரும் பாறை உருண்டு வந்து குகையின் வாசலை அடைத்துக் கொண்டது. அவர்களுக்கு (வெளியேற வழியின்றி) வழி அடைக்கப்பட்டது. அப்போது அவர்களில் ஒருவர், “உங்களில் எவராவது ஏதேனும் நற்செயல் செய்திருந்தால் அதை நினைவுகூருங்கள்; அதன் மூலம் அல்லாஹ் தன் ரஹ்மத்தைக் கொண்டு நமக்கு அருள் புரியலாம்” என்று கூறினார்.

முதலாவது மனிதரின் நற்செயல்
அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்: “நான் ஒருமுறை ஒரு நற்செயல் செய்தேன். என்னிடம் வேலை செய்பவர்கள் (கூலியாட்கள்) இருந்தனர். என்னிடம் வேலைக்கு வந்த ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட கூலியை நான் நிர்ணயித்திருந்தேன். ஒருநாள் நண்பகல் வேளையில் ஒரு மனிதர் வேலைக்கு வந்தார். மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்த அதே கூலியை வழங்குவதாகக் கூறி அவரை வேலைக்கு அமர்த்தினேன். அவர் அன்றைய பகலின் எஞ்சிய பகுதியில் உழைத்தார். அவர் மிகக் கடுமையாக உழைத்ததைக் கண்டு, முழு நாள் உழைத்தவர்களுக்குக் கொடுக்கும் கூலியை இவருக்கும் கொடுக்க வேண்டும் என்று என் மனசாட்சியில் நான் கருதினேன்.”

“அப்போது (முழு நாள் உழைத்தவர்களில்) ஒருவர், ‘எனக்குக் கொடுத்த அதே அளவு கூலியை இவருக்குக் கொடுக்கிறீர்களே? இவர் அரை நாள் மட்டும்தானே உழைத்தார்!’ என்று கேட்டார். அதற்கு நான், ‘அல்லாஹ்வின் அடியாரே! உமது கூலியில் எதையும் நான் குறைக்கவில்லை. இது என்னுடைய செல்வம், இதில் நான் நாடியபடி செய்வேன்’ என்று கூறினேன். இதனால் அவர் கோபமடைந்து, தனது கூலியை அங்கேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டார்.”

“அவர் விட்டுச் சென்ற அக்கூலியை நான் ஒரு மூலையில் ஒதுக்கி வைத்து (அதை முதலீடு செய்து) வளர்த்தேன். சில காலத்திற்குப் பிறகு அதைக் கொண்டு பசுக்களை வாங்கினேன். அல்லாஹ்வின் அருளால் அவை பெருகின. நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, தள்ளாத வயதில் ஒரு முதியவர் என்னிடம் வந்து, ‘உன்னிடம் எனக்கு ஒரு உரிமை (கூலி) உள்ளது’ என்று கூறி அதை எனக்கு நினைவூட்டினார். நான் அவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டு, ‘உம்மைத்தான் நான் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்; இது உமது சொத்துதான்’ என்று கூறி அங்கிருந்த அனைத்து மாடுகளையும் அவரிடம் காட்டினேன். அதற்கு அவர், ‘அல்லாஹ்வின் அடியாரே! எனக்கு தர்மம் செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, என்னைப் பரியாசம் செய்யாதீர்கள்; என் உரிமையை மட்டும் எனக்குக் கொடுங்கள்’ என்றார். அதற்கு நான், ‘அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியமாக! நான் உம்மைப் பரியாசம் செய்யவில்லை. இவை அனைத்தும் உமக்குரியவைதான், இதில் எனக்கு எதுவுமில்லை’ என்று கூறி அனைத்தையும் அவரிடம் ஒப்படைத்தேன். இறைவா! நான் இதை உனது திருமுகத்திற்காக (உன் திருப்திக்காக) செய்திருந்தால், எங்களை இந்த இக்கட்டிலிருந்து விடுவிப்பாயாக!” என்று வேண்டினார். உடனே அந்தப் பாறை சிறிது விலகியது. அவர்களுக்கு வெளிச்சம் தெரிந்தது.

இரண்டாவது மனிதரின் நற்செயல்
மற்றொருவர் கூறினார்: “நான் ஒரு நற்செயல் செய்தேன். என்னிடம் செல்வம் இருந்தது. அப்போது மக்களிடையே கடும் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. ஒரு பெண்மணி என்னிடம் உதவி தேடி வந்தார். நான் அவளிடம், ‘நீ உன்னை எனக்கு அர்ப்பணித்தால் ஒழிய (உதவி செய்ய மாட்டேன்)’ என்று கூறினேன். அவள் மறுத்துச் சென்றுவிட்டாள். பின்னர் மீண்டும் வந்து (தன் வறுமையின் காரணமாக) இறைவனை நினைவூட்டி உதவி கேட்டாள். அப்போதும் நான் மறுத்து, ‘உன்னை அர்ப்பணித்தால் மட்டுமே உதவி கிடைக்கும்’ என்றேன். அவள் தன் கணவரிடம் இதைக் கூறினாள். அதற்கு அவர், ‘உன் பிள்ளைகளின் பசியைப் போக்க நீ உன்னையே அவனிடம் கொடுத்துவிடு’ என்று கூறினார்.”

“அவள் மீண்டும் என்னிடம் வந்து இறைஞ்சினாள். நான் பிடிவாதமாக இருந்தேன். வேறு வழியின்றி அவள் தன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்தாள். நான் அவளை நெருங்கி, அவளுடன் உறவு கொள்ள முனைந்தபோது, அவள் என் கீழே நடுங்க ஆரம்பித்தாள். ‘உனக்கு என்ன நேர்ந்தது?’ என்று கேட்டேன். அதற்கு அவள், ‘அகிலங்களின் இறைவனாகிய அல்லாஹ்வை நான் அஞ்சுகிறேன்’ என்றாள். உடனே நான், ‘கடும் இக்கட்டான நிலையிலும் அவள் இறைவனை அஞ்சுகிறாளே, நான் செழிப்பான நிலையில் இருந்து கொண்டும் அவனை அஞ்சவில்லையே’ என்று நினைத்து, அவளை விட்டு விலகினேன். அவள் தன்னை ஒப்படைத்ததற்காக அவளுக்கு வழங்க வேண்டிய (உதவித் தொகையை) கொடுத்து அனுப்பிவிட்டேன். இறைவா! நான் இதை உனது திருமுகத்திற்காகச் செய்திருந்தால், எங்களை விடுவிப்பாயாக!” என்று வேண்டினார். உடனே அந்தப் பாறை இன்னும் சிறிது விலகியது.

மூன்றாவது மனிதரின் நற்செயல்
மூன்றாவது மனிதர் கூறினார்: “நான் ஒரு நற்செயல் செய்தேன். எனக்கு வயதான பெற்றோர் இருந்தனர். என்னிடம் ஆடுகள் இருந்தன. நான் என் பெற்றோருக்கு உணவளித்து, பால் புகட்டி வந்தேன். ஒருநாள் நான் ஆடுகளை மேய்க்கச் சென்றபோது மழை பெய்து என்னைத் தடுத்துவிட்டது. நான் வீடு திரும்பியபோது மாலை நேரமாகிவிட்டது. நான் பால் கறந்துவிட்டு என் பெற்றோரிடம் சென்றபோது அவர்கள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களை எழுப்புவது எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது; அதே சமயம் என் ஆடுகளை அப்படியே விடுவதும் கடினமாக இருந்தது. எனவே, என் கையில் பால் பாத்திரத்தை ஏந்தியபடி விடியும் வரை அமர்ந்திருந்தேன். விடிந்ததும் அவர்கள் எழுந்தனர், அவர்களுக்குப் பால் புகட்டினேன். இறைவா! நான் இதை உனது திருமுகத்திற்காகச் செய்திருந்தால், எங்களை விடுவிப்பாயாக!”

நபி (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்: அந்தப் பாறை ‘டக்’ என்ற சத்தத்துடன் முழுமையாக விலகியது. அல்லாஹ் அவர்களை விடுவித்தான். அவர்கள் குகையிலிருந்து வெளியே வந்தனர்.

அறிவிப்பவர்: நுஃமான் பின் பஷீர் (ரலி)