ஹுதைஃபா (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் இரவுத் தொழுகை தொழ எழுந்து நின்றார்கள். நான் வந்து அவர்களின் பக்கத்தில் நின்றேன். அவர்கள் ‘அல்பகரா’ (பசுமாடு) அத்தியாயத்தை ஓத ஆரம்பித்தார்கள்.
(அப்போது) நான், ‘நூறு வசனங்களுடன் நிறுத்தி விடுவார்கள்’ என்று எண்ணிக்கொண்டேன். அவர்கள் அதையும் தாண்டி ஓதினார்கள். நான், ‘இருநூறு வசனங்களுடன் நிறுத்தி விடுவார்கள்’ என்று எண்ணினேன். அதையும் தாண்டி ஓதினார்கள். நான், ‘இந்த அத்தியாயத்தை முடித்துவிடுவார்கள்’ என்று எண்ணினேன். அவர்கள் அதை முடித்தார்கள்.
பிறகு, ‘அந்நிஸா’ (பெண்கள்) அத்தியாயத்தைத் தொடங்கி அதை ஓதினார்கள். பிறகு, ‘ஆலு இம்ரான்’ (இம்ரானின் சந்ததிகள்) அத்தியாயத்தை ஓதினார்கள்.
பிறகு, அவர்கள் ருகூஉ செய்தார்கள். அவர்கள் ஓதிய நேரத்திற்கு சமமான நேரத்தில் ருகூஉ செய்தார்கள். பிறகு, தலையை உயர்த்தி, ‘ஸமிஅல்லாஹு லிமன் ஹமிதஹ், ரப்பனா லகல் ஹம்து’ என்று கூறினார்கள். (நின்று கொண்டிருந்த) அந்த நேரமும் அவர்கள் ருகூஉ செய்த நேரத்திற்குச் சமமாக இருந்தது.
பிறகு, அவர்கள் ஸஜ்தா செய்தார்கள். (நின்றிருந்த) அந்த நேரத்திற்குச் சமமான நேரத்தில் ஸஜ்தா செய்தார்கள். பிறகு, தலையை உயர்த்தி, ‘ரப்பிஃக்ஃபிர் லீ’ (என் இரட்சகனே! எனக்கு மன்னிப்பளிப்பாயாக!) என்று (ஸஜ்தா செய்த நேரத்திற்குச்) சமமான நேரத்தில் கூறினார்கள். பிறகு, மீண்டும் ஒருமுறை ஸஜ்தா செய்தார்கள். அதுவும் (தலையை உயர்த்தியிருந்த) அந்த நேரத்திற்குச் சமமாக இருந்தது.
பிறகு, இரண்டாவது ரக்அத்திற்காக எழுந்து நின்றார்கள்.
அஃமஷ் (ரஹ்) கூறினார்கள்:
“நபி (ஸல்) அவர்கள் பயமுறுத்தும் ஒரு வசனத்தைக் கடக்கும்போதெல்லாம், அல்லாஹ்விடம் பாதுகாப்புத் தேடாமலோ அல்லது புகலிடம் கோராமலோ இருக்க மாட்டார்கள். அருளைப் பற்றிய ஒரு வசனத்தைக் கடக்கும்போதெல்லாம், அதைக் கேட்காமல் இருக்க மாட்டார்கள்.
(அல்லாஹ்வைத்) துதி செய்யும் ஒரு வசனத்தைக் கடக்கும்போதெல்லாம், தஸ்பீஹ் செய்யாமல் இருக்க மாட்டார்கள்.
(ibn-khuzaymah-684: 684)
نا سَلْمُ بْنُ جُنَادَةَ، نا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ، نا الْعَلَاءُ بْنُ الْمُسَيِّبِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ طَلْحَةَ بْنَ يَزِيدَ، عَنْ حُذَيْفَةَ، وَالْأَعْمَشِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنِ الْمُسْتَوْرِدِ بْنِ الْأَحْنَفِ، عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ، عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَ:
قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنَ اللَّيْلِ يُصَلِّي، فَجِئْتُ فَقُمْتُ إِلَى جَنْبِهِ، فَافْتَتَحَ الْبَقَرَةَ، فَقُلْتُ يُرِيدُ الْمِائَةَ، فَجَاوَزَهَا، فَقُلْتُ: يُرِيدُ الْمِائَتَيْنِ، فَجَاوَزَهَا، فَقُلْتُ: يُخْتِمُ، فَخَتَمَ ثُمَّ افْتَتَحَ النِّسَاءَ، فَقَرَأَهَا، ثُمَّ قَرَأَ آلَ عِمْرَانَ، ثُمَّ رَكَعَ قَرِيبًا مِمَّا قَرَأَ، ثُمَّ رَفَعَ فَقَالَ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ» ، قَرِيبًا مِمَّا رَكَعَ، ثُمَّ سَجَدَ نَحْوًا مِمَّا رَفَعَ، ثُمَّ رَفَعَ فَقَالَ: «رَبِّ اغْفِرْ لِي» نَحْوًا مِمَّا سَجَدَ، ثُمَّ سَجَدَ نَحْوًا مِمَّا رَفَعَ، ثُمَّ قَامَ فِي الثَّانِيَةِ “
قَالَ الْأَعْمَشُ: فَكَانَ لَا يَمُرُّ بِآيَةِ تَخْوِيفٍ إِلَّا اسْتَعَاذَ أَوِ اسْتَجَارَ، وَلَا آيَةِ رَحْمَةٍ إِلَّا سَأَلَ، وَلَا آيَةِ – يَعْنِي – تَنْزِيهٍ إِلَّا سَبَّحَ
Ibn-Khuzaymah-Tamil-.
Ibn-Khuzaymah-TamilMisc-.
Ibn-Khuzaymah-Shamila-684.
Ibn-Khuzaymah-Alamiah-.
Ibn-Khuzaymah-JawamiulKalim-.
சமீப விமர்சனங்கள்