506. அப்துர்ரஹ்மான் பின் யஸார்-இப்னு அபூலைலா (ரஹ்) அவர்கள் கூறியதாவது:
தொழுகை தொடர்பான சட்டங்கள் மூன்று நிலைகளில் மாற்றியமைக்கப்பட்டன.
எங்கள் தோழர்களான-நபித்தோழர்கள் கூறினார்கள்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் கூறினார்கள்:
முஸ்லிம்களின் அல்லது முஃமின்களின் தொழுகை ஒன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். தொழுகை நேரம் வந்தவுடன் மக்களை அழைக்க ஆண்களை வீடுகளுக்கு அனுப்ப நான் எண்ணினேன். மேலும், தொழுகை நேரத்தை முஸ்லிம்களுக்கு அறிவிக்க உயரமான மேடைகளின் மீது நின்று அழைக்க ஆண்களுக்கு நான் கட்டளையிடவும் எண்ணினேன். மக்கள் சங்கு ஊதத் தொடங்கும் அளவிற்கு, அல்லது கிட்டத்தட்ட அத்தகைய நிலைக்கு வந்துவிட்டார்கள்.
அப்போது அன்ஸாரிகளில் ஒருவர் வந்து, “அல்லாஹ்வின் தூதரே! உங்கள் கவலையைப் பார்த்த நான், திரும்பி வந்ததும் ஒருவரைக் (கனவில்) கண்டேன். அவர் இரண்டு பச்சைநிற ஆடைகளை அணிந்திருந்தார். அவர் பள்ளிவாசலின் மீது நின்று (சில வார்த்தைகளைக் கூறி) தொழுகைக்கு அழைத்தார். பிறகு சற்றே அமர்ந்து, பின்னர் எழுந்து அதைப் போன்றே கூறினார். ஆனால், அப்போது அவர் “கத் காமத்திஸ் ஸலாஹ்-தொழுகை ஆரம்பித்துவிட்டது” என்று சொன்னார். மக்கள் இதை பொய் என்று சொல்லிவிடுவார்கள் என்ற பயம் மட்டும் எனக்கு இல்லாவிட்டால் நான் தூங்காமல்
أُحِيلَتِ الصَّلَاةُ ثَلَاثَةَ أَحْوَالٍ،
قَالَ: وَحَدَّثَنَا أَصْحَابُنَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَقَدْ أَعْجَبَنِي أَنْ تَكُونَ صَلَاةُ الْمُسْلِمِينَ – أَوْ قَالَ – الْمُؤْمِنِينَ، وَاحِدَةً، حَتَّى لَقَدْ هَمَمْتُ أَنْ أَبُثَّ رِجَالًا فِي الدُّورِ يُنَادُونَ النَّاسَ بِحِينِ الصَّلَاةِ، وَحَتَّى هَمَمْتُ أَنْ آمُرَ رِجَالًا يَقُومُونَ عَلَى الْآطَامِ يُنَادُونَ الْمُسْلِمِينَ بِحِينِ الصَّلَاةِ حَتَّى نَقَسُوا أَوْ كَادُوا أَنْ يَنْقُسُوا»، قَالَ: فَجَاءَ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي لَمَّا رَجَعْتُ لِمَا رَأَيْتُ مِنَ اهْتِمَامِكَ رَأَيْتُ رَجُلًا كَأَنَّ عَلَيْهِ ثَوْبَيْنِ أَخْضَرَيْنِ، فَقَامَ عَلَى الْمَسْجِدِ فَأَذَّنَ، ثُمَّ قَعَدَ قَعْدَةً، ثُمَّ قَامَ فَقَالَ مِثْلَهَا، إِلَّا أَنَّهُ يَقُولُ: قَدْ قَامَتِ الصَّلَاةُ وَلَوْلَا أَنْ يَقُولَ النَّاسُ – قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى: أَنْ تَقُولُوا – لَقُلْتُ إِنِّي كُنْتُ يَقْظَانَ غَيْرَ نَائِمٍ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: – وَقَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى – «لَقَدْ أَرَاكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ خَيْرًا»، – وَلَمْ يَقُلْ عَمْرٌو: «لَقَدْ أَرَاكَ اللَّهُ خَيْرًا» – فَمُر بِلَالًا فَلْيُؤَذِّنْ، قَالَ: فَقَالَ عُمَرُ: أَمَا إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ مِثْلَ الَّذِي رَأَى، وَلَكِنِّي لَمَّا سُبِقْتُ اسْتَحْيَيْتُ،
قَالَ: وَحَدَّثَنَا أَصْحَابُنَا، قَالَ: وَكَانَ الرَّجُلُ إِذَا جَاءَ يَسْأَلُ فَيُخْبَرُ بِمَا سُبِقَ مِنْ صَلَاتِهِ وَإِنَّهُمْ قَامُوا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ بَيْنِ قَائِمٍ وَرَاكِعٍ وَقَاعِدٍ وَمُصَلٍّ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى: قَالَ عَمْرٌو: وَحَدَّثَنِي بِهَا حُصَيْنٌ، عَنِ ابْنِ أَبِي لَيْلَى حَتَّى جَاءَ مُعَاذٌ، قَالَ شُعْبَةُ: وَقَدْ سَمِعْتُهَا مِنْ حُصَيْنٍ، فَقَالَ: لَا أَرَاهُ عَلَى حَالٍ إِلَى قَوْلِهِ كَذَلِكَ فَافْعَلُوا،
قَالَ أَبُو دَاوُدَ: “ ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى حَدِيثِ عَمْرِو بْنِ مَرْزُوقٍ، قَالَ: فَجَاءَ مُعَاذٌ، فَأَشَارُوا إِلَيْهِ، قَالَ شُعْبَةُ: وَهَذِهِ سَمِعْتُهَا مِن حُصَيْنٍ، قَالَ: فَقَالَ مُعَاذٌ: لَا أَرَاهُ عَلَى حَالٍ إِلَّا كُنْتُ عَلَيْهَا، قَالَ: فَقَالَ: إِنَّ مُعَاذًا، قَدْ سَنَّ لَكُمْ سُنَّةً، كَذَلِكَ فَافْعَلُوا “
قَالَ: وَحَدَّثَنَا أَصْحَابُنَا،
சமீப விமர்சனங்கள்