உஸூலுத் தஃப்ஸீர்-குர்ஆன் விரிவுரைக்கான விதிகள்

உஸூலுத் தஃப்ஸீர் (أصول التفسير) கலையில், ஒரு வசனத்தின் பொருளை முறையாகவும் பிழையின்றியும் அறிவதற்குக் கட்டமைக்கப்பட்ட விதிகள் உள்ளன. இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் வகுத்துத் தந்த அந்த முழுமையான விதிகளை, அவை அணுகப்பட வேண்டிய சரியான வரிசைப்படி (الترتيب) கீழே காண்போம்.

1. தஃப்ஸீரின் முதன்மை ஆதார வரிசை (مراتب أدلة التفسير)

ஒரு வசனத்தை விளக்க முற்படும்போது, முதலில் எந்த ஆதாரத்தை நாட வேண்டும் என்ற ஒழுங்குமுறை மிக முக்கியமானது.

• விதி 1: தஃப்ஸீருல் குர்ஆன் பில் குர்ஆன் (تفسير القرآن بالقرآن)

  குர்ஆனின் ஒரு இடத்தில் சுருக்கமாகக் கூறப்பட்ட விஷயம், மற்றொரு இடத்தில் விரிவாக விளக்கப்பட்டிருக்கும். இதுவே தஃப்ஸீரின் மிக உயரிய, முதலாவது ஆதாரமாகும்.

• விதி 2: தஃப்ஸீருல் குர்ஆன் பிஸ்ஸுன்னா (تفسير القرآن بالسنة)

  குர்ஆனின் இறைக்கட்டளைகளை நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் எவ்வாறு விளக்கினார்கள், செயல்படுத்தினார்கள் என்ற சரியான ஹதீஸ் (حديث) ஆதாரங்களை அடுத்ததாக நாட வேண்டும்.

• விதி 3: தஃப்ஸீருல் குர்ஆன் பி அக்வாலிஸ் ஸஹாபா (تفسير القرآن بأقوال الصحابة)

  வசனங்கள் அருளப்பட்ட சூழலை நேரில் கண்டவர்கள், அரபு மொழியைத் தாய்மொழியாகக் கொண்டவர்கள் என்ற அடிப்படையில் நபியவர்களின் தோழர்களான ஸஹாபாக்களின் விளக்கங்களை ஆராய வேண்டும்.

• விதி 4: தஃப்ஸீருல் குர்ஆன் பி அக்வாலித் தாபிஈன் (تفسير القرآن بأقوال التابعين)

  ஸஹாபாக்களிடம் நேரடியாகக் கல்வி கற்ற அடுத்த தலைமுறை அறிஞர்களான தாபியீன்களின் கருத்துக்களை ஆராய வேண்டும்.

• விதி 5: தஃப்ஸீருல் குர்ஆன் பில்லுஃகா (تفسير القرآن باللغة)

  மேற்கண்ட சான்றுகள் கிடைக்காத, பொதுவான வசனங்களுக்கு, குர்ஆன் இறக்கப்பட்ட காலத்து செம்மொழி அரபியின் இலக்கணம் (نحو وصرف), இலக்கிய நயம் (بلاغة) மற்றும் அகராதிப் பொருளின் அடிப்படையில் விளக்கம் காணுதல்.

2. சூழல் மற்றும் பின்னணி விதிகள் (قواعد السياق والقرائن)

ஆதார வரிசையைத் தீர்மானித்த பிறகு, அந்த வசனம் பேசும் சூழலைப் புரிந்துகொள்வதற்கான விதிகள் இவை:

• விதி 6: அஸ்பாபுந் நுஸூல் (أسباب النزول)

  ஒரு வசனம் எந்த வரலாற்றுப் பின்னணியில், என்ன காரணத்திற்காக இறக்கப்பட்டது என்பதைத் துல்லியமாக அறிய வேண்டும். இது வசனத்தின் நோக்கத்தை சுருக்கிக் காட்ட உதவும்.

• விதி 7: அல்இப்ரது பி உமூமில் லஃப்ளி, லா பி குஸூஸிஸ் ஸபப் (العبرة بعموم اللفظ لا بخصوص السبب)

  “ஒரு வசனம் இறக்கப்பட்டதற்குக் குறிப்பிட்ட காரணம் இருந்தாலும், அதன் சட்டம் அந்த வசனத்தில் உள்ள பொதுவான சொல்லமைப்பைக் கொண்டே தீர்மானிக்கப்படும்” (அதாவது, காரணம் குறிப்பிட்டதாக இருந்தாலும், சட்டம் பொதுவானது).

3. வசனங்களின் தன்மையைப் பிரித்தறியும் விதிகள் (قواعد الألفاظ والوضوح)

வசனங்களின் சொற்கள் மற்றும் அவற்றின் தெளிவுத்தன்மையை வகைப்படுத்துதல்:

• விதி 8: அல்முஹ்கம் வல்முதஷாபிஹ் (المحكم والمتشابه)

  நேரடிப் பொருளுடைய தெளிவான வசனங்களை, (முஹ்கமாக) அடிப்படையாகக் கொள்ள வேண்டும்; உவமைகளாக உள்ள, பல பொருள்கள் கொண்ட வசனங்களை (முதஷாபிஹ் ஆக உள்ளவைகளை), தெளிவான வசனங்களின் வெளிச்சத்திலேயே விளக்க வேண்டும்.

• விதி 9: அல்ஹகீகா வல்மஜாஸ் (الحقيقة والمجاز)

  சொற்களை முதன்மையாக அதன் நேரடிப் பொருளிலேயே (அதாவது ஹகீகத்தான பொருளில்) புரிய வேண்டும். தகுந்த சான்றோ, சூழலோ இருந்தால் மட்டுமே உவமைப் பொருளுக்கு (மஜாஸ்-மாற்றும் பொருளுக்கு) நகர வேண்டும்.

4. சட்டங்களை தீர்மானிக்கும் விதிகள் (قواعد الأحكام والتشريع)

வசனங்களில் உள்ள சட்டங்கள் யாருக்கு, எப்படிப் பொருந்தும் என்பதைத் தீர்மானித்தல்:

• விதி 10: அல்ஆம் வல்காஸ் (العام والخاص)

  பொதுவாகப் பேசும் வசனத்திற்கும் (ஆம்), குறிப்பிட்ட ஒன்றைக் குறிக்கும் வசனத்திற்கும் (காஸ்) உள்ள தொடர்பை அறிதல். ஒரு பொதுவான சட்டத்தைக் குறிப்பிட்ட வசனம், சுருக்குகிறதா? என்று பார்க்க வேண்டும்.

• விதி 11: அல்முத்லக் வல்முகய்யத் (المطلق والمقيد)

  எந்த நிபந்தனையும் இல்லாத கட்டளையையும் (முத்லக்), நிபந்தனையுடன் கூடிய கட்டளையையும் (முகய்யத்) பிரித்தறிந்து, நிபந்தனையின் அடிப்படையில் சட்டத்தை விளங்குதல்.

• விதி 12: அந்நாஸிக் வல்மன்ஸூக் (الناسخ والمنسوخ)

  மாற்றப்பட்ட சட்டங்கள் எவை (மன்ஸூக்), மாற்றிய புதிய சட்டங்கள் எவை (நாஸிக்) என்பதை கால வரிசைப்படி அறிந்து, தற்போதைய நடைமுறைச் சட்டத்தைத் துல்லியமாகத் தெரிந்து வைத்திருத்தல்.

5. கருத்து முரண்பாடுகளைக் களையும் விதிகள் (قواعد الترجيح والجمع)

ஒரே வசனத்திற்குப் பல அர்த்தங்கள் வரும்போது பின்பற்ற வேண்டிய இறுதி விதிகள்:

• விதி 13: அல்ஜம்உ (الجمع)

  முரண்படுவது போல் தோன்றும் இரு வசனங்களுக்கு மத்தியில் முதலில் இணக்கத்தை ஏற்படுத்த முயல வேண்டும். இரண்டுமே வெவ்வேறு சூழலுக்குப் பொருந்தக் கூடியதாக இருக்கலாம்.

• விதி 14: அத்தர்ஜீஹ் (الترجيح)

  இணக்கமாக்க முடியாத பட்சத்தில், அரபு இலக்கணம், நபிவழி, அல்லது நபித்தோழர்கள் அல்லது தாபிஈன்களின் விளக்கங்களுக்கு மிக நெருக்கமாக இருக்கும் ஒரு விளக்கத்திற்கு முன்னுரிமை (தர்ஜீஹ்) அளிக்க வேண்டும்.

சுருக்கமான கட்டமைப்பு (خلاصة):

1. ஆதாரத்தை பார்க்க வேண்டும் (குர்ஆன், ஹதீஸ், சிலநேரம் நபித்தோழர், அல்லது தாபிஈன்களின் விளக்கம்).

2. பின்னணியைப் பார்க்க வேண்டும் (அஸ்பாபுந் நுஸூல்).

3. மொழி ரீதியாக, வார்த்தையை ஆராய வேண்டும் (ஹகீகா? மஜாஸா?).

4. வார்த்தையின் கருத்தை ஆராய வேண்டும் (ஆம் – காஸ், நாஸிக் – மன்ஸூக்).

5. இறுதியாக முடிவு செய்ய வேண்டும் (ஜம்உ அல்லது தர்ஜீஹ்).