உபாதா பின் ஸாமித் (ரலி) அவர்கள் கூறியதாவது:
நிச்சயமாக அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் வழங்கிய மார்க்கத் தீர்ப்புகளில் பின்வரக்கூடியவைகளும் அடங்கும்:
காயங்களுக்கான இழப்பீட்டு விலக்கு:
1 . சுரங்கம் (அங்கு வேலை செய்யும்போது ஏற்படும் விபத்து) வீணானதாகும் (அதற்கு நஷ்டஈடு இல்லை).
2 . கிணறு (தோண்டும்போதோ அல்லது அதில் தவறி விழும்போதோ ஏற்படும் விபத்து) வீணானதாகும்.
3 . வாயில்லாப் பிராணி ஏற்படுத்தும் காயம் வீணானதாகும் (அதன் உரிமையாளர் மீது குற்றமில்லை).
(இங்கு ‘அல்அஜ்மாஃ’ என்பது கால்நடைகள் மற்றும் இதர விலங்கினங்களைக் குறிக்கும். ‘அல்-ஜுபார்’ என்பது நஷ்டஈடோ அல்லது அபராதமோ விதிக்கப்படாத வீணான இழப்பைக் குறிக்கும்).
புதையல் சட்டம்:
4 . பூமிக்குக் கீழே கண்டெடுக்கப்படும் புதையல்களில் ஐந்தில் ஒரு பங்கு (20%) அரசுக்குச் செலுத்த வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
பேரீச்ச மர மகரந்தச் சேர்க்கை:
5 . பேரீச்ச மரங்களுக்கு மகரந்தச் சேர்க்கை செய்த பிறகு அந்த மரங்கள் விற்கப்பட்டால், அதன் கனிகள் அதை விற்றவருக்கே உரியதாகும்; வாங்குபவர் (அக்கனிகளும் தனக்கே வேண்டும் என்று வியாபாரத்தின்போது) நிபந்தனை விதித்திருந்தாலே தவிர! என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
அடிமையின் சொத்து:
6 . விற்கப்படும் அடிமையிடம், ஏதேனும் சொத்து இருந்தால் அது அந்த அடிமையை விற்றவருக்கே உரியதாகும்; வாங்குபவர் (அச்சொத்தும் தனக்கே வேண்டும் என்று) நிபந்தனை விதித்திருந்தாலே தவிர! என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
குழந்தையின் உரிமை:
7 . குழந்தை (அது பிறந்த) படுக்கைக்குரியவருக்கு. (அதாவது கணவருக்கு அல்லது முறைப்படி அவளை வைத்திருப்பவருக்கு) சொந்தமானதாகும். விபச்சாரம் செய்தவனுக்குக் கல்லடிதான் (ஏமாற்றம்தான்) மிஞ்சும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
கூட்டுச் சொத்தில் முன்னுரிமை (ஷுஃப்ஆ):
8 . நிலங்கள் மற்றும் வீடுகளில் கூட்டாளிகளாக இருப்பவர்களுக்கு இடையே ‘ஷுஃப்ஆ’ (கூட்டாளி தன் பங்கை விற்கும்போது அதை வாங்குவதற்கு மற்ற கூட்டாளிகளுக்கே முதல் உரிமை உண்டு என்ற) சட்டத்தைக் கொண்டு தீர்ப்பளித்தார்கள்.
ஹமல்பின் மாலிக் அல்ஹுதலீயின் வாரிசுரிமை வழக்கு:
9 . ஹமல்பின் மாலிக் அல்ஹுதலீயின் வாரிசுரிமை வழக்கு: ஹமல் பின் மாலிக் அல்ஹுதலீ (ரலி) என்பவரின் மனைவி, அவருடைய மற்றொரு மனைவியால் கொல்லப்பட்டார். அந்த மரணித்த மனைவியின் சொத்துக்கள் மற்றும் இரத்தப் பரிஹாரம் ஆகியவை அவருடைய கணவருக்கும், பிள்ளைகளுக்கும் சேர வேண்டும் என்று நபி (ஸல்) அவர்கள் தீர்ப்பளித்தார்கள். (அந்தக் கணவருக்கு அந்த இரண்டு மனைவிகள் மூலமும் பிள்ளைகள் இருந்தனர்).
கருக்கலைப்புக்கான நஷ்டஈடு (குர்ரா):
10 . வயிற்றில் இருக்கும் கரு (அடித்து) கொல்லப்பட்டதற்காக ‘குர்ரா’ (அதற்கான இழப்பீடாக ஓர் ஆண் அடிமை அல்லது பெண் அடிமையை) வழங்க வேண்டும் என்று நபியவர்கள் தீர்ப்பளித்தார்கள். அப்போது, கொலை செய்த பெண் சார்பாகப் பேச வந்த அவளது தந்தை (அல்லது பொறுப்பாளர்), “அல்லாஹ்வின் தூதரே! (வயிற்றிலிருந்து வெளிவந்து) சத்தம் போடாத, அழுகுரல் எழுப்பாத, குடிக்காத, சாப்பிடாத ஒரு உயிருக்காக நான் எப்படி அபராதம் செலுத்துவது? இத்தகைய (உயிர் பெறாத) வீணான ஒன்றிற்கு நஷ்டஈடு உண்டா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், “இவன் ஜோசியர்களின் (கவித்துவமான-வார்த்தை ஜாலங்கள் பேசும்) கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவன்” என்று (அவனது வாதத்தை நிராகரித்துக்) கூறினார்கள்.
பொதுப்பாதை சட்டம்:
11 . பொதுப்பாதைக்கு நடுவே அமையும் காலி மனை (ரஹபா) குறித்து தீர்ப்பளித்தார்கள். அதன் உரிமையாளர்கள் அதில் கட்டிடம் கட்ட விரும்பியபோது, அப்பாதையின் அகலத்திற்காக ஏழு முழ இடைவெளியை (7 Cubits) விட்டுவிட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள். மேலும், அந்தப் பாதைக்கு ‘அல்மீதாஃ’ என்று பெயரிடப்பட்டிருந்தது.
மரங்களின் எல்லைத் தகராறு:
12 . ஒன்று, இரண்டு அல்லது மூன்று பேரீச்ச மரங்களின் உரிமைகளில் (எல்லைகளில்) மக்கள் கருத்து வேறுபாடு கொண்டபோது, அந்த ஒவ்வொரு மரத்திற்கும் அதன் மட்டைகள் (கிளைகள்) விரியும் அளவுக்கான சுற்றளவே அதற்கரிய எல்லையாகும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
பயிர்பாசன முன்னுரிமை:
13 . மழை வெள்ள நீரைக் கொண்டு பேரீச்ச மரங்களுக்கு நீர் பாய்ச்சும் விஷயத்தில், மேட்டுப் பகுதியில் உள்ள நிலத்தின் உரிமையாளர் பள்ளப் பகுதியில் உள்ளவருக்கு முன்பாக நீர் பாய்ச்சிக் கொள்ள வேண்டும்; தண்ணீர் அவரது கரண்டை முட்டு (கெண்டைக் கால்) அளவு உயரும் வரை தேக்கி வைத்துப் பாய்ச்சிய பிறகு, தனக்குக் கீழே அடுத்ததாக இருக்கும் நிலத்திற்குத் தண்ணீரைத் திறந்து விட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள். இவ்வாறே அனைத்துத் தோட்டங்களுக்கும் நீர் பாய்ச்சப்பட வேண்டும் அல்லது தண்ணீர் தீரும் வரை இப்படியே தொடர வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
மனைவியின் சொத்துரிமை:
14 . ஒரு பெண் தன் கணவனின் அனுமதியின்றி தன் சொந்தச் சொத்திலிருந்து எதையும் (பெரியளவில் பிறருக்குக் கொடையாக) கொடுக்கக் கூடாது என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
பாட்டிகளின் வாரிசுரிமை:
15 . வாரிசு சொத்தில் இரு பாட்டிகளுக்கு (தாய் வழிப் பாட்டி மற்றும் தந்தை வழிப் பாட்டி ஆகிய இருவருக்கும்) ஆறில் ஒரு பங்கை (1/6) அவர்களுக்குள் சமமாகப் பிரித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
கூட்டு அடிமையை விடுதலை செய்தல்:
16 . ஒருவர் ஓர் அடிமையில் தனக்குள்ள பங்கை மட்டும் விடுதலை செய்துவிட்டால், அவரிடம் போதுமான சொத்து இருக்கும் பட்சத்தில், அந்த அடிமையின் முழுமையான விடுதலையை நிறைவேற்றுவது அவர் மீதே கடமையாகும் என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
தீங்கு விளைவிக்காமை:
17 . (இஸ்லாத்தில்) தனக்குத்தானே தீங்கிழைத்துக் கொள்வதும் இல்லை, பிறருக்குத் தீங்கு விளைவிப்பதும் கூடாது என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
அக்கிரமக்காரனின் நில உரிமை:
18 . அக்கிரமமாக (பிறர் நிலத்தை ஆக்கிரமித்து) நடப்படும் மரத்திற்கோ அல்லது பயிருக்கோ எந்த உரிமையும் இல்லை என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
மதீனாவாசிகளின் கிணற்றுச் சட்டம்:
19 . மதீனாவாசிகளுக்கு இடையே பேரீச்ச மரங்கள் விஷயத்தில் தீர்ப்பு வழங்கும்போது, ஒரு கிணற்றின் மூலம் (அண்டை வீட்டார் பெறும் சாதாரணப்) பயனைத் தடுக்கக் கூடாது என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்…
கிராமப்புறவாசிகளின் தண்ணீர் சட்டம்:
20 . கிராமப்புறவாசிகளுக்கு இடையே தீர்ப்பு வழங்கும்போது, கால்நடைகளுக்கான புல்வெளிகளின் பயனைத் தடுப்பதற்காக, (தேவைக்கு அதிகமாக இருக்கும்) உபரித் தண்ணீரைத் தடுத்து வைக்கக் கூடாது என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
21 . கடுமையான கொலைக்கான நஷ்டஈடு (தியா முகல்லளா):
கடுமையான குற்றங்களுக்கான இரத்தப் பரிஹாரமாக: 30 மூன்று வயதுப் பெண் ஒட்டகங்கள் (இப்னத் லபூன்), 30 நான்கு வயதுப் பெண் ஒட்டகங்கள் (ஹிக்கா), மற்றும் 40 கர்பிணிப் பெண் ஒட்டகங்கள் (கலிஃபா) என மொத்தம் 100 ஒட்டகங்கள் என்று நபியவர்கள் தீர்ப்பளித்தார்கள்.
22 . சாதாரணக் கொலைக்கான நஷ்டஈடு (தியா ஸுக்ரா):
சாதாரணக் குற்றங்களுக்கான இரத்தப் பரிஹாரமாக: 30 மூன்று வயதுப் பெண் ஒட்டகங்கள் (இப்னத் லபூன்), 30 நான்கு வயதுப் பெண் ஒட்டகங்கள் (ஹிக்கா), 20 இரண்டு வயதுப் பெண் ஒட்டகங்கள் (இப்னத் மகாள்), மற்றும் 20 இரண்டு வயது ஆண் ஒட்டகங்கள் (பனீ மகாள்) என்று தீர்ப்பளித்தார்கள்.
உமர் (ரலி) அவர்களின் மதிப்பீட்டு சீர்திருத்தம்:
அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களின் மறைவுக்குப் பிறகு ஒட்டகங்களின் விலை உயர்ந்தது, திர்ஹம்களின் (வெள்ளி நாணயங்களின்) மதிப்பு குறைந்தது. எனவே, உமர் பின் கத்தாப் (ரலி) அவர்கள் ஒட்டகங்களின் மதிப்பைக் கணக்கிட்டு, ஒரு ஒட்டகத்திற்கு ஒரு ஊக்கியா வீதம் இரத்தப் பரிஹாரத் தொகையை 6,000 திர்ஹம்களாக நிர்ணயித்தார்கள்.
பின்னர் மீண்டும் ஒட்டகங்களின் விலை உயர்ந்து, வெள்ளியின் மதிப்பு குறைந்தபோது, உமர் (ரலி) அவர்கள் ஒரு ஒட்டகத்திற்கு இரண்டு ஊக்கியா வீதம் கணக்கிட்டு 2,000 திர்ஹம்களைக் கூட்டினார்கள் (மொத்தம் 8,000 திர்ஹம்கள்).
அதன் பிறகும் மீண்டும் ஒட்டகங்களின் விலை உயர்ந்து வெள்ளியின் மதிப்பு வீழ்ச்சியடைந்த போது, உமர் (ரலி) அவர்கள் ஒரு ஒட்டகத்திற்கு மூன்று ஊக்கியா வீதம் கணக்கிட்டு அதை முழுமையாக 12,000 திர்ஹம்களாக ஆக்கினார்கள்.
மேலும் உமர் (ரலி) அவர்கள்:
புனித மாதத்தில் (மாதத்தின் கண்ணியத்திற்காக) இரத்தப் பரிஹாரத்தில் மூன்றில் ஒரு பகுதியை (1/3) அதிகப்படுத்தினார்கள்.
புனித நகரத்தில் (மக்காவில் கொலை நடந்தால் அந்த இடத்தின் கண்ணியத்திற்காக) மற்றொரு மூன்றில் ஒரு பகுதியை அதிகப்படுத்தினார்கள்.
இவ்வாறாக இரு புனித எல்லைகளுக்குரிய முழுமையான இரத்தப் பரிஹாரம் 20,000 திர்ஹம்களாக நிறைவு பெற்றது.
இறுதி விதிமுறை:
கிராமப்புற மக்களிடமிருந்து (அவர்களிடம் தங்கம், வெள்ளி நாணயங்கள் புழக்கத்தில் இல்லாததால்) அவர்களின் கால்நடைகளையே நஷ்டஈடாகப் பெற வேண்டும்; அவர்கள் மீது தங்கம் அல்லது வெள்ளி நாணயங்களை வழங்குமாறு கட்டாயப்படுத்தக் கூடாது என்றும், அந்தந்த மக்களிடமிருந்து அவர்களின் சொத்துக்களுக்கு ஏற்ப நியாயமான மதிப்பைக் கணக்கிட்டே நஷ்டஈடு வசூலிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டு வந்தது.
(முஸ்னது அஹ்மத்: 22778)
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ، حَدَّثَنَا الْفُضَيْلُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ يَحْيَى بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنْ عُبَادَةَ قَالَ:
إِنَّ مِنْ قَضَاءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: ” أَنَّ الْمَعْدِنَ جُبَارٌ، وَالْبِئْرَ جُبَارٌ، وَالْعَجْمَاءَ جَرْحُهَا جُبَارٌ، وَالْعَجْمَاءُ: الْبَهِيمَةُ مِنَ الْأَنْعَامِ وَغَيْرِهَا، وَالْجُبَارُ: هُوَ الْهَدْرُ الَّذِي لَا يُغَرَّمُ
«وَقَضَى فِي الرِّكَازِ الْخُمُسَ»
«وَقَضَى أَنَّ تَمْرَ النَّخْلِ لِمَنْ أَبَّرَهَا إِلَّا أَنْ يَشْتَرِطَ الْمُبْتَاعُ»
«وَقَضَى أَنَّ مَالَ الْمَمْلُوكِ لِمَنْ بَاعَهُ إِلَّا أَنْ يَشْتَرِطَ الْمُبْتَاعُ»
«وَقَضَى أَنَّ الْوَلَدَ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرَ»
«وَقَضَى بِالشُّفْعَةِ بَيْنَ الشُّرَكَاءِ فِي الْأَرَضِينَ وَالدُّورِ»
«وَقَضَى لِحَمَلِ ابْنِ مَالِكٍ الْهُذَلِيِّ بِمِيرَاثِهِ عَنْ امْرَأَتِهِ الَّتِي قَتَلَتْهَا الْأُخْرَى»
” وَقَضَى فِي الْجَنِينِ الْمَقْتُولِ بِغُرَّةٍ: عَبْدٍ أَوْ أَمَةٍ ” قَالَ: فَوَرِثَهَا بَعْلُهَا وَبَنُوهَا. قَالَ: وَكَانَ لَهُ مِنَ امْرَأَتَيْهِ كِلْتَيْهِمَا وَلَدٌ
قَالَ: فَقَالَ أَبُو الْقَاتِلَةِ الْمَقْضِيُّ عَلَيْهِ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، كَيْفَ أَغْرَمُ مَنْ لَا صَاحَ وَلَا اسْتَهَلَّ، وَلَا شَرِبَ وَلَا أَكَلَ؟ فَمِثْلُ ذَلِكَ بَطَلَ؟ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «هَذَا مِنَ الْكُهَّانِ»
قَالَ: ” وَقَضَى فِي الرَّحَبَةِ تَكُونُ بَيْنَ الطَّرِيقِ، ثُمَّ يُرِيدُ أَهْلُهَا الْبُنْيَانَ فِيهَا، فَقَضَى أَنْ يُتْرَكَ لِلطَّرِيقِ فِيهَا سَبْعُ أَذْرُعٍ. قَالَ: «وَكَانَتْ تِلْكَ الطَّرِيقُ تُسَمَّى الْمِيتَاءُ»
«وَقَضَى فِي النَّخْلَةِ أَوِ النَّخْلَتَيْنِ أَوِ الثَّلَاثِ فَيَخْتَلِفُونَ فِي حُقُوقِ ذَلِكَ، فَقَضَى أَنَّ لِكُلِّ نَخْلَةٍ مِنْ أُولَئِكَ مَبْلَغَ جَرِيدَتِهَا حَيِّزٌ لَهَا»
«وَقَضَى فِي شُرْبِ النَّخْلِ مِنَ السَّيْلِ أَنَّ الْأَعْلَى يَشْرَبُ قَبْلَ الْأَسْفَلِ، وَيُتْرَكُ الْمَاءُ إِلَى الْكَعْبَيْنِ، ثُمَّ يُرْسَلُ الْمَاءُ إِلَى الْأَسْفَلِ الَّذِي يَلِيهِ فَكَذَلِكَ يَنْقَضِي حَوَائِطُ أَوْ يَفْنَى الْمَاءُ»
«وَقَضَى أَنَّ الْمَرْأَةَ لَا تُعْطِي مِنْ مَالِهَا شَيْئًا إِلَّا بِإِذْنِ زَوْجِهَا»
«وَقَضَى لِلْجَدَّتَيْنِ مِنَ الْمِيرَاثِ بِالسُّدُسِ بَيْنَهُمَا بِالسَّوَاءِ»
«وَقَضَى أَنَّ مَنْ أَعْتَقَ شِرْكًا فِي مَمْلُوكٍ، فَعَلَيْهِ جَوَازُ عِتْقِهِ إِنْ كَانَ لَهُ مَالٌ»
«وَقَضَى أَنْ لَا ضَرَرَ وَلَا ضِرَارَ»
«وَقَضَى أَنَّهُ لَيْسَ لِعِرْقٍ ظَالِمٍ حَقٌّ»
«وَقَضَى بَيْنَ أَهْلِ الْمَدِينَةِ فِي النَّخْلِ لَا يُمْنَعُ نَفْعُ بِئْرٍ، وَقَضَى بَيْنَ أَهْلِ الْبَادِيَةِ أَنَّهُ لَا يُمْنَعُ فَضْلُ مَاءٍ لِيُمْنَعَ فَضْلُ الْكَلَأِ»
«وَقَضَى فِي دِيَةِ الْكُبْرَى الْمُغَلَّظَةِ ثَلَاثِينَ ابْنَةَ لَبُونٍ وَثَلَاثِينَ حِقَّةً وَأَرْبَعِينَ خَلِفَةً. 10، وَقَضَى فِي دِيَةِ الصُّغْرَى ثَلَاثِينَ ابْنَةَ لَبُونٍ، وَثَلَاثِينَ حِقَّةً وَعِشْرِينَ ابْنَةَ مَخَاضٍ، وَعِشْرِينَ بَنِي مَخَاضٍ ذُكُورًا» ثُمَّ غَلَتِ الْإِبِلُ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، وَهَانَتِ الدَّرَاهِمُ، فَقَوَّمَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ إِبِلَ الدَّيَةِ سِتَّةَ آلَافِ دِرْهَمٍ حِسَابُ أُوقِيَّةٍ لِكُلِّ بَعِيرٍ، ثُمَّ غَلَتِ الْإِبِلُ، وَهَانَتِ الْوَرِقُ، فَزَادَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَلْفَيْنِ حِسَابَ أُوقِيَّتَيْنِ لِكُلِّ بَعِيرٍ، ثُمَّ غَلَتِ الْإِبِلُ وَهَانَتِ الدَّرَاهِمُ فَأَتَمَّهَا عُمَرُ اثْنَيْ عَشَرَ أَلْفًا حِسَابَ ثَلَاثِ أَوَاقٍ لِكُلِّ بَعِيرٍ . قَالَ: فَزَادَ ثُلُثَ الدِّيَةِ فِي الشَّهْرِ الْحَرَامِ، وَثُلُثًا آخَرُ فِي البَلَدِ الْحَرَامِ قَالَ: فَتَمَّتْ دِيَةُ الْحَرَمَيْنِ عِشْرِينَ أَلْفًا. قَالَ: فَكَانَ يُقَالُ: يُؤْخَذُ مِنْ أَهْلِ الْبَادِيَةِ مِنْ مَاشِيَتِهِمْ لَا يُكَلَّفُونَ الْوَرِقَ وَلَا الذَّهَبَ، وَيُؤْخَذُ مِنْ كُلِّ قَوْمٍ مَا لَهُمْ قِيمَةُ الْعَدْلِ مِنْ أَمْوَالِهِمْ.
Musnad-Ahmad-Tamil-.
Musnad-Ahmad-TamilMisc-.
Musnad-Ahmad-Shamila-22778.
Musnad-Ahmad-Alamiah-.
Musnad-Ahmad-JawamiulKalim-.
6 . இந்த செய்தியின் 13 வது பகுதியின் கருத்தில் உபாதா பின் ஸாமித் (ரலி) வழியாக வரும் செய்திகள்:
பார்க்க: அஹ்மத்-22778 ,
மேலும் பார்க்க: அபூதாவூத்-3546 .
சமீப விமர்சனங்கள்